El colectivo ha instalado en la muestra un expositor, desde el que Alberto Rodríguez, de una de las cuatro casas de repostería que representa al municipio, la llamada Casa Estilo, y presidente de la denominada asociación Melide Terra Doce, ofrece a los asistentes una degustación de ricos al ser «o produto que máis identifica a Melide como terra de doces, pois a súa receita é exclusiva da nosa terra, e fóra dela ten un enorme éxito». Los dulces típicos de Melide ya estuvieron presentes en la feria do Doce de Allaríz en sus dos últimas ediciones.

FONTE: La Voz de Galicia

“Estoy seguro de que una decisión de mi madre afectó profundamente mi carrera. Yo tendría 8 años y mi amigo Billy se ofreció a grabarme una cinta. Le pedí un recopilatorio de Kiss, pero mi madre se negó porque pensaba que eran satánicos. Al final acordamos que me grabase los grandes éxitos de los Bee Gees. Los escuché una y otra vez porque era la única casete que tenía. Con el tiempo me di cuenta de que Kiss son horribles: no tienen melodías, no saben hacer rock y las letras parecen escritas por idiotas. Los Bee Gees, en cambio, son una maravilla. Te atrapan de inmediato con estructuras complejas y nunca renuncian a meter un toque funk. Me marcaron bastante.”

Nic Offer (!!!) entrevistado en Rockdelux #287

Precisamente, estes días houbo unha nova que me fixo reflexionar, unha vez máis, sobre a suposta liberdade de expresión e de medios de comunicación que existe no noso país en relación á lingua galega. Nos últimos meses, asistimos impotentes ao peche de dous medios de comunicación que xa comezaban a ser uns clásicos entre o pouquiño que se publica en lingua galega: Vieiros, o xornal dixital decano da Galiza; e A Peneira, periódico mensual arraiano e miñoto nas orixes que, nos últimos anos, estaba a tomar unha decidida vocación de país. O peche de medios en galego culminouse esta semana co histórico A Nosa Terra, semanario creado en 1907, con altibaixos ao longo da súa historia que pousaron pedras fitas na nosa memoria como o fusilamento do seu director, Victor Casas, no 36. A Nosa Terra conseguira publicarse de xeito ininterrompido nas últimas décadas dende o 4 de decembro de 1977. Pois ben, agora Feijoo conseguiu que A Nosa Terra deixase de publicarse na súa edición impresa por falla de medios financeiros. Tras desta seca nas contas bancarias da editorial galeguista está o recorte drástico das axudas ás publicacións en lingua galega. Se co bipartito estas axudas chegaron a ser de 900.000 euros, agora a nova Xunta recortou ata 63.000. Dado que este tipo de navalladas se gozan máis dadas entre risos, xusto o día despois en que A Nosa Terra anunciaba o cese da súa edición impresa, a Xunta publicaba no DOG un aumento da partida orzamentaria destinada a estas axudas do 530% (veñen de incrementarse ata 400.000 euros). Velaí o chiste. Nin sequera podemos acusar agora á Xunta de non dar cartos aos medios en galego. No gabinete do Feijoo deben estar escachando coa risa. Eu, persoalmente, non lle vexo a gracia. Nin que cos meus impostos se estea a lubricar con centos de millóns, dende a Xunta, aos medios de comunicación en castelán do meu país que, dito sexa de paso, van levar un bo belisco coa macrocampaña publicitaria a prol do decretazo contra o galego que arrinca agora –a data non é inocente- a comezo de curso. Xa non quero pensar nos tres millóns de euros que nos vai custar a urbi et orbi de Ratzinger –e recortando gastos, oes-, ou os centos de millóns que ingresan certas cabeceiras por imprimir DOG e BOPs nas súas rotativas. Co cal, meus, se a alguén se lle ocorre amentar a liberdade de mercado como causa principal do peche de tantos medios galegos, e a inxustiza de que sobrevivan a base de subvencións, pois se cadra, entón, eu tamén hei escachar coa risa. Ou senón, botádelle un ollo a esta recompilación de novas na web Menéame; non ten desperdicio. De tanta risa, xa choro.

Comments

Surgido en Italia, y evolucionando con no poca afinidad con el fascismo, sus valores filosóficos (“¡Viva la guerra!”,”¡Fuego a las bibliotecas!”…) no son muy apreciados que digamos, pero hay que admitir que, en muchos aspectos, el mundo  se ha vuelto extremadamente futurista por pura inercia… El caso es que recientemente me he encontrado con dos excelentes obras fuertemente vinculadas a esta corriente artística, aunque cada una a su manera.

La primera y más evidente es la película “Vincere” de Marco Bellocchio. Digo evidente porque Mussolini es uno de sus protagonistas y tanto los futuristas como sus consignas aparecen en ella de manera explícita. El director se sirve del dramatismo exagerado, la música enfática y una narrativa “urgente” para contarnos la historia de Ida Dalser, amante y colaboradora del dictador cuando éste no era más que un periodista con ansias “revolucionarias”. Una vez ascendido al poder, Mussolini abandona a Ida y al hijo de ambos, que no reconocerá. El meollo de “Vincere” está en la lucha de Ida por conseguir ese reconocimiento, a costa de su libertad y la mismísima cordura. Un periplo emocionante a la vez que terrorífico y perturbador, en el que no cabe la razón, solo tirar hacia adelante pase lo que pase sin pensar en las consecuencias.

Por su parte, el manga “Viaje” de Yuichi Yokoyama también tiene su punto futurista, tanto por su rupturismo gráfico y narrativo como por su temática. “Viaje” cuenta eso, un viaje de tres individuos en tren, sin diálogos, sin argumento, pero con una obsesión clara por parte del autor: capturar la sensación de movimiento, de tránsito, de velocidad. Su idiosincrasia no podría estar mejor explicada que en el manifiesto futurista de Marinetti: “…un automóvil rugiente, que parece correr sobre la metralla, es más bello que la Victoria de Samotracia”.

Yokoyama se las arregla para replicar con su abstracto trazo esos momentos únicos del viaje en tren: El sol entrando por las ventanillas en cambiante dirección e intensidad, las gotas de lluvia deslizándose sobre los cristales, los edificios pasando a toda velocidad, paisajes grandiosos que se descubren tras una curva o al salir de un túnel… una experiencia embriagadora… y muy futurista.

O positivo

Que o iPod Touch actualícese para converterse nun iPhone 4 sen conectividade móbil, GPS nin compás dixital é de agradecer. Amais, ao carecer de certos elementos temos un trebello máis delgado e lixeiro, conservando a aparencia estética dos iPod Touch (que moitos preferirán ao deseño actual do iPhone 4, que parece fuxir da liña habitual de Apple), ou sexa, un auténtico hit que vai ter boas vendas pese a ter un prezo elevado (entre 229 e 399 euros según capacidade).
Pero esta boa nova quedou un tanto ensombrecida pola teima que colleron os de Apple nos últimos tempos de atacar á competencia, de xeito que intentaron dar a entender que hai máis trebellos no mercado con iOS que con Android, facendo dubidar das cifras oficiais de Google, saíndolles o tiro pola culata (os datos oficiais de Android só inclúen os dispositivos con aplicacións de Google, polo que a cantidade total sería aínda maior pois habería que engadir a moitos fabricantes que pechan o acceso ao Android Market para rendibilizar mellor os seus produtos). Tamén fardaron dicindo que no sector dos videoxogo superan á Nintendo DS e á PSP xuntas, pero non detallaron que estaban a contabilizar descargas de xogos (incluso de balde) a prezos reducidos (normalmente uns 0,79 euros) mentres que nas consolas portátiles predominan os xogos en soportes físicos con prezos de entre 20 e 40 euros (ou sexa, que Jobs estaría máis guapo caladiño).

Tamén poderiamos considerar bo o que aconteceu co iPod shuffle, aínda que sexa polo feito de que reduciu o seu prezo a 49 euros e recuperou a súa aparencia orixinal (con botóns de control). O anterior iPod shuffle era unha merda inmanexable, no que o mesmo botón facía cousas distintas segundo o premeses rápido, o deixase pulsado ou o apretases dúas veces. ¡Super-intuitivo! Vaia, que é lamentable que teñamos que considerar coma un avance camiñar cara atrás.

O negativo

Se fun crítico co positivo da presentación de onte, imaxinade o que penso do resto de produtos presentados. Para comezar direi que o iPod nano non creo que sexa tal, senón que convértese nun iPod shuffle cunha absruda pantalla táctil. ¿Por qué digo tal? Pois porque o iPod nano toma un formato de pinza de xeito que pode vestirse igual que o iPod shuffle, pero que por culpa da súa pantalla ten un prezo extraordinariamente alto (entre 159 e 189 euros), cando as súas diferenzas son a pantalla e o receptor de radio FM (que conserva de chiripa). Pero, ¿qué perde o iPod nano? Pois queda sen cámara, pero non perde só a gravación de vídeo senón tamén a reprodución… ¡e a un prezo superior! Con este produto coido que Apple está a tomar o público por parvo, e para o ano que vén farán o mesmo que onte co iPod shuffle (un pasito p’atrás).

E para rematar, a outra novidade que presentou Jobs no que a hardware se refire foi o novo Apple TV, que pasou de ser un reprodutor multimedia de salón con disco duro de 160 Gb e un prezo de 189 euros a un streamer sen almacenamento interno, que só pode tomar os contidos da Internet (orientado ao aluguer de series e películas pasando pola caixa de Apple, aínda que polo momento non teremos tal plataforma de contidos dispoñible en España) ou dun ordenador con iTunes a un prezo de 119 euros que, aínda que é unha baixada de prezo importante, resulta máis caro que outros dispositivos que temos no mercado que son moito máis versátiles e que incluso reproducen contidos a 1.080p (o Apple TV está limitado a 720p).
Ah, si, o Apple TV é moito máis cativo pero, ¿qué importa iso nun dispositivo que vai estar xunto ao televisor? Pasar de 20 a 10 centímetros de ancho no parece que vai supor unha revolución nos nosos salóns (e outros streamers tamén son así de cativos, vaia).
Aínda que dende España o novo Apple TV sexa un produto ridículo (ao non chegar aquí os contidos audiovisuais distribuídos por Apple) podería ter moito potencial, pois o auténtico cambio no trebello foi o seu corazón, que agora conta cun procesador Apple A4 e rumoréase que vai cunha versión adaptada do iOS, de xeito que teriamos unha especie de iPad conectado ao televisor, e no futuro iso podería abrir unha porta a aplicacións. De ser así, habería que repensar a utilidade do trebello, pero actualmente é unha chuminada que só defenderán os fanboys.

Cada vez teño máis claro que Apple está moi lonxe de ser unha compañía perfecta, e aínda que guste dos seus produtos, hai alternativas mellores a moitos deles (especialmente porque dá a impresión de que os teñen abandonados). Por exemplo, para facer exercicio paréceme mellor o Sony Walkman W252 que o iPod shuffle ou o iPod nano, e para o salón doméstico o Apple TV ten pouco que facer contra trebellos coma a familia de reprodutores multimedia de Western Digital ou de Asus (e incluso para os últimos reprodutores de Blu-ray, que agora conta con acceso á Rede).

ACTUALIZACIÓN: Acabo de ver que Erica Ogg (Cnet) coincide comigo ao opinar que Apple está a deixar de lado os seus reprodutores musicais, aínda que ela engade que é difícil achegar novidades a este tipo de produtos.

Entre o 1 e o 15 de setembro a Sala de Exposicións do Multiusos acollerá unha mostra de "Óleos e alegorías" do pintor Santi, xa falecido, de orixe melidense, e que en vida expuxo a súa obra en Latinoamérica e distintas cidades de Europa. O horario da sala é de 17 a 21 horas.

comeza un novo curso da Escola Infantil de Melide co seu horario habitual de 08.30h da mañá a 20.30h do serán con todos os seus servizos (almorzo, etc.)

OUTRO GRANDE ÉXITO DA A.C. MELIDE VIDA MUSICAL
6º CHEO CONSECUTIVO NO II CONCERTO DE VERÁN

A Asociación Cultural Melide Vida Musical ofreceu o seu 2º Concerto de Verán
Tivo lugar o pasado sábado día 28, cando os máis de 30 compoñentes desta Asociación con idades comprendidas entre os 8 e 17 anos, ofreceron a todos os melidenses citados na Igrexa Parroquial de Melide o seu II Concerto de Verán.
O devandito concerto tivo un grande éxito, conseguindo así por sexta vez consecutiva poder encher o aforamento total da igrexa, (estimado en 400 persoas), do cal a asociación lle está moi agradecida ao pobo de Melide polo apoio, a acollida e o cariño que lle demostran, dándolle a forza necesaria para poder continuar co seu proxecto.
Neste concerto, os 18 violíns, 6 violonchelos, frauta, baixo eléctrico, contrabaixo, piano, batería e os 3 solistas, interpretaron os temas que tiveron máis éxito en concertos anteriores, así como temas novos que prepararon estes nenos durante un longo tempo, conseguindo así un abano de contrastes no que cada tema marcaba unha notable diferenza co anterior.
Contaron esta vez coa incorporación dun contrabaixo e coas voces de Concepción Rodríguez Fariña, Patricia Méndez Asorey e Xoán Curros Vázquez.
Coa interpretación do, esquecido nos últimos anos, Himno de Melide composto por dous melidenses coñecidos: letra de Don Ramón Fraga e música do mestre Fernando Vázquez Arias o que ocasionou a posta de pé de todo o público asistente que o aplaudiu e o coreou cos nenos.
No devandito concerto, o seu presidente Alfonso García, sabendo o gran potencial musical que existe na bisbarra de Terra de Melide, fixo un chamamento a todo aquel que teña algún coñecemento musical para lograr o seu obxectivo no próximo ano que non é outro que o de poder incorporar novos instrumentos á Asociación, co fin de crecendo pouco a pouco, non só en número de compoñentes, senón tamén, en poder ofrecerlles concertos, cada vez de maior diversidade e ao mesmo tempo poder aumentar o coñecemento musical dos nosos compoñentes.

Completaron a información con fotografías que ilustran a atención captada polo evento musical:

Atasco monumental en la salida de A Coruña por Alfonso Molina

Un camión ha volcado y ha interrumpido el tráfico en la principal arteria de salida de la ciudad. Solo se puede circular por un carril provisional.

La circulación por la principal vía de salida de A Coruña estuvo cortada esta mañana a consecuencia de un accidente sufrido por un camión.

El vehículo ha volcado en Alfonso Molina y provocó durante un tiempo la interrupción total del tráfico en un tramo de un kilómetro. La policía local ha habilitado un carril provisional, ya se puede circular, pero el atasco es de grandes dimensiones.

Dadas las difíciles condiciones del tráfico en A Coruña, es previsible que este siniestro provoque grandes retenciones en buena parte de la ciudad herculina.

E cumprindo coa tradición, Patricia Ferrol tivo a ben mandar unhas imaxes do caos circulatorio provocado:


Si, outro camión envorcado. ¡Xa é unha moda! E iso sen comentar que a pasada noite tamén houbo outro accidente na zona. Eu non remato de entender cómo é posible que unha zona con velocidade regulada e en pleno casco urbano estea a converterse nunha zona crítica para os camións. ¿Acaso os camioneiros pensan que están a conducir un turismo e que poden ir á mesma velocidade que o resto de vehículos pese a levar unha carga pesada?

ACTUALIZACIÓN (1-9-2010) Ante o éxito da canción de Cee-Lo Green, xa hai un vídeo musical oficial (e divertidísimo):

La tercera Mostra do traxe tradicional comenzó ayer en la localidad de Melide con la apertura de la exposición de trajes de la colección particular del ferrolano Alberto Golpe, quien ha dedicado más de veinte años a investigar y recuperara el traje gallego. Durante todo el fin de semana se desarrollarán dentro de este evento actos en la praza do Convento y en el cantón de San Roque, que se complementarán con otra muestra dedicada a la música tradicional en la que siete artesanos expondrán sus instrumentos. Todo esto se completa con actividades para todos los públicos, tales como talleres sobre juguetes sonoros y enredos musicales, exposiciones y actuaciones musicales.

En l a muestra dedicada al traje tradicional, formada por un total de veinte trajes, se puede apreciar la diversidad de la vestimenta tradicional gallega además de su riqueza etnográfica. En concreto, hay cuatro vestidos de mujer de ceremonia de las zonas de Betanzos, Meira, Cedeira y a Ulla; un traje antiguo montañés de Vilalba; tres reproducciones de ropajes montañeses de de mujer de Portomarín, Muras, Carballedo, Monterroso, Mesía, Abadín e Sarria; y cuatro trajes de hombre montañeses y de ceremonia. Todas son indumentarias completas, con calzado, complementos y adornos propios. También se puede contemplar el traje típico de Melide y varios de de Santiago de Compostela. Llama especialmente la atención uno de ellos, que destaca por tener bordado en el delantal con pedrería una reproducción de la catedral santiaguesa. El traje más antiguo de la muestra tiene más de 150 años. Data del año 1850 y se corresponde con un atuendo típico de la zona de Cedeira.

También se podrá visitar en la capilla de San Antón la exposición A música tradicional galega nos camiños xacobeos, de Pablo Carpintero. Se trata de una muestra de instrumentos antiguos, vestuario, fotografías y otros objetos relacionados con la música tradicional en las zonas por las que discurre el Camino de Santiago.

FONTE: La Voz de Galicia

Así, en la calle mateo Segade Bugueiro, la jornada se iniciará con una comida popular a base de pulpo á feira y carne ao caldeiro. La sobremesa la amenizará una charanga, además de un dúo musical.

Este año, el pregón de los festejos corre a cargo del presidente de la asociación de troiteiros Río Furelos, Xavier Pazo Blanco, quien repite esta distinción, que homenajeará a unos organizadores que, en una sociedad en la «todo parece perder valor co paso dos anos», siguen celebrando el San Ramón de forma tradicional y pretenden transmitirlo a las nuevas generaciones.

FONTE: La Voz de Galicia

El PP afirma que Manuel Prado hizo constar en las actas de la Xunta de Goberno que las empresas invitadas por Socorro Cea para la realización de obras no han demostrado «que teñan a capacidade suficiente para levalas a cabo», un hecho que la portavoz popular en Melide califica de «sospeitoso e moi grave».

Por eso, Ánxeles Vázquez adelanta ya que en el próximo pleno, que tendrá lugar el próximo mes de septiembre, el grupo popular le solicitará a la actual regidora que explique estos hechos, así como «os motivos reais polos que Manolo Prado votou en contra do proxecto de adecuación e mellora da pista de tenis e áreas deportivas dos centros educativos». El grupo popular también exigirá que informe de qué empresas fueron invitadas para realizar los trabajos y en qué condiciones.

FONTE: La Voz de Galicia

, cuxos principais actos se desenvolverán dende as 11.45h do sábado na Praza do Convento. Toda a programación nesta web.

A semana grande de Melide viuse reducida a unha sucesión de actuacións de limitado público xa que non se programou ninguha actuación de relevancia para a xuventude como ven sendo habitual en todos os pobos de certa relevancia como é o caso de Melide-a pesares de que as cifras oficiais aproximanse a 150.000 € como custo total das festas. Vilas limítrofes aínda contando coa repercusión que nos orzamentos municipais está a ter a crise, contaron e contan este ano con actuacións de sona para que todos os públicos poidan disfrutar de ocio e o nome de Melide siga a ser un punto de encontro para a xuventude que durante o verán permanece na vila.
Novas Xeracións esíxelle ao goberno municipal encabezado pola nacionalista Socorro Cea que os festexos se organicen con unha previsión orzamentaria anual e con certa variedade de actos contando con opcións para todos os públicos, e entre eles a xuventude, para poder disfrutar de concertos e que tanto o ocio como as repercusións económicas que ditas atraccións e concertos poidan atraer sexan obxecto de beneficio para a nosa vila.
Non hai que deixar de recordar que a crise non pode ser apuntada como culpable nin como escusa dun programa de festas pobre e pouco variado, xa que o descoñecemento sobre as festas foi unha inquedanza que o Partido Popular Melidense amosou ao goberno municipal en varias ocasións non obtendo resposta, de aí que a falta de previsión na organización e contratación dos espectáculos roza o escándalo. Ao escurantismo organizativo do goberno bipartito hai que sumarlle un feito que non deixa de levantar ampolas que non é outro que a Orquestra Sinfónica de Melide máis a Banda do pobo non participaron na cartelería das festas de onde son autóctonas estas dúas organizacións artísticas o que di moito do que Melide significa para o goberno bipartito ao non apoiar dende a administración municipal a riqueza cultural e artística da que disfruta o noso pobo.
Novas Xeracións non pode deixar de recalcar que o despilfarro de cartos públicos está a afectar en todos os eidos a vida política melidense xa que o San Roque sufriu un declive importante. Cartos que se podían destinar a organizar actividades de diferente índole foron destinados ao acondicionamento de unha finca privada -da que se descoñece o seu custo real- para que as atraccións e diversos feirantes puideran acomodarse no centro da vila xa que o espazo anteriormente utilizado para tal fin foi ocupado por unhas pistas de pádel ubicadas nunha área de todo inadecuada. A esta falla de espazo súmaselle a incomodidade das familias á hora de acceder aos diversos postos feirantes e de atraccións infantís vendose en algúns casos obrigados a atravesar a rúa de Galicia, de todos coñecida por ser o epicentro da movida melidense.
Os melidenses non teñen porque pagar pola irresponsabilidade dun goberno municipal incompetente e falto de previsión xa que o San Roque publicita o nome de Melide como centro neurálxico de Galicia pola xeografía española e europea.