4466 temas (4466 sin leer) en 35 canales
Melide
(3551 sin leer)
Santiso
(215 sin leer)
Palas
(449 sin leer)
Sobrado
(242 sin leer)
Lalin
(9 sin leer)
Onte viñeron Paco e Héctor de Auria para asistir ao concerto de Malmsteen na Sala A. Foi unha tarde escatolóxicamente gloriosa. O mítico guitarrista non tivo a súa mellor tarde, eso noteino eu ben no
medio do éxtase propiciado polos máis de 3000 vatios, os xogos de luces e o fume natural e artificial que adoita acompañar a este tipo de eventos. Malmsteen tocou ben pero pouco. Nen sequera lle deu tempo a sobar as catro Fender que tiña preparadas. Só bailou cunha delas, e grazas a Hendrix non a escachou para d
esgusto de Héctor que estaba ben disposto a arrapañar con tódolos anacos. Pero Malmsteen mareábase, eu decateime pronto, xa dixen. Mesmo tiven un pouco de medo de que se viñera abaixo. E por moito que berráramos, Ingwie quería marchar. Os seus seareiros, una lexión de heavies fieis á boa música daban un pouco de mágoa. Que rapaces tan tranquis. De ser un concerto de Bisbal, alí había "hondonadas de ostias", pero os jevis non son xentalla e iso que imaxino o amolados que estarían logo de pagar 35 euracos por poco máis dunha hora do seu deus. Quedamos a pedir máis e máis pero nad
a, por alí só apareceu un que colleu o micro para dicirnos o que xa sospeitabamos. Malmsteen tivera un baixón "de tensión" e estaban agardando a ambulancia. Marchamos. Non me importou porque eu a quen quería ver e sobre todo escoitar era ao meu amigo Paco, un pedazo de persoa do que me gostaría falarvos e contarvos milleiros de anécdotas. Paco, quérote. Héctor, que ben che acae o nome, L., tía, eres a máis grande, e L., a nena máis espelida do mundo mundial. Que sorte disfrutar da vosa amizade!
Está a medio camiño entre unha moto deportiva (home... tampouco moito , pero algo si) e unha chopper. Se queredes especificacións técnicas, aquí tedes a páxina.

Créditos: O anano (Guillermo Casado); Jack Lama (Óscar Lama)
Continuará. A próxima entrega será o vindeiro venres, 11 de xullo.

El Incidente (M. Night Shyamalan, 2008)
Soy postmoderno como el que más, pero si me ponen delante una película que mezcla las sensibilidades del Haneke más brutal y el Spielberg más pasteloso, todavía no soy capaz de digerirla. Porque los protagonistas de "El Incidente", pese a encontrarse en una desesperada situación apocalíptica, se comportan como recién salidos de "ET". A algunos le ha hecho gracia esta coyuntura, yo no se la veo. Será que me estoy quedando anticuado… En fin, la recomiendo aunque solo sea para opinar, y si les gusta, mejor que mejor. [Tráiler: Youtube, Quicktime]
El Increíble Hulk (Louis Leterrier, 2008)
Resulta injusto que "Iron Man" haya arrasado en taquilla de manera contundente y la nueva aventura de Hulk tuviera una acogida más bien discreta. Ambas películas fueron "diseñadas" bajo el mismo patrón: un director de perfil bajo, actores solventes, e historias más apegadas a las versiones clásicas de tebeo, sin concepciones revolucionarias (a la vez que peligrosas para la taquilla). Pero "El Increíble Hulk" tiene algo que le falta a su compañera de estudio: garra, intensidad, personajes interesantes (ojo al de Tim Roth)… en definitiva, un sentido del drama propio de los mejores tiempos de la Marvel. El mejor blockbuster en lo que va de verano. [Tráiler: Youtube, Quicktime]
Los pequeños de casa no dan tregua al aprendizaje ni en vacaciones. Aunque no son conscientes porque el entretenimiento es la base educativa de las actividades que se imparten en los campamentos que se incorporan a la programación estival de muchos concellos, que, de ese modo, facilitan la conciliación de la vida familiar y laboral. En Melide, las propuestas para el tiempo de ocio de los escolares arrancaron con una excelente acogida.
El campamento urbano que, desde el pasado lunes, ocupan las aulas del edificio multiusos acogen a diario a más de cincuenta e tres niños y niñas, que se pasaron la semana desarrollando la creatividad con diferentes actividades plásticas. Los cuatro monitores que atienden el servicio concibieron las primeras clases como una toma de contacto para fomentar la interrelación entre los chavales, que también compartieron juegos que, como la cuerda, ya casi no se practican. Los pequeños, que tienen entre 3 y 9 años, cambiarán esta mañana su patio de recreo de verano, para el que se presta la pista deportiva del multiusos, por la Praza do Convento, donde también participarán en actividades de infancia propias de la época de sus abuelos. La visita al casco histórico de la localidad la aprovecharán para conocer el museo etnográfico de la comarca.
Las visitas a lugares de interés de Melide forman parte del programa confeccionado por los monitores del campamento urbano, que finalizará el próximo 15 de agosto. La matrícula es semanal a un precio de 15 euros por escolar con un descuento del 50 por cien a partir del segundo hermano. El departamento municipal de Cultura mantiene abierto el plazo de inscripción para las próximas seis semanas, en cada una las que se impartirán actividades temáticas centradas en áreas como el reciclaje, la música, la cultura o el deporte. Talleres, clases de iniciación a la informática y a la fotografía, gincanas, baile o teatro serán algunas de las modalidades creativas en las que, de manera lúdica y compartida, participarán los escolares de lunes a viernes en horario de diez de la mañana a una y media de la tarde.
Campus deportivo
No con menos éxito de participación que el campamento urbano se inició en Melide el campus deportivo que oferta también el Concello para los escolares en época de vacaciones. Treinta pequeños de entre seis y doce años optaron, esta semana, por esa opción para ocupar sus mañanas de verano. El fútbol sala ha sido el deporte en el que adquirieron destreza los participantes, entre los que no hubo distinción de sexos. El campus deportivo, de carácter gratuito, tuvo sus primeros alumnos la última semana de junio, durante la que la disciplina que se puso en práctica fue el deporte rey. El edil de Deportes de Melide, Antonio Varela, explica la filosofía del programa estival para escolares: «Supón unha alternativa de aprendizaxe para os cativos ao tempo que unha solución para os pais e nais que non teñen aínda vacacións».
FONTE: La Voz de Galicia

Política Lingüística anima dende a súa web a participar nun orixinal concurso no que convidan a xogar coas palabras. Podes solicitar que che manden en soporte físico palabras como galiña, ñañaras, rastrexar ou tartaruga, gañades, destino, nota, tarabelo… e así ata completar 60 palabras que se poden encadear, aínda que supoño que o que poderá facer máis bromas será o que teña a palabra semente (estou seguro de que vai dar lugar a fotos moi simpáticas).
E coma din no anuncio da tele, tócache (aínda que dubido que se atrevesen a lanzar esta campaña en Toques hai uns anos
):
Enigmática portada del disco más influyente de la etapa alemana de Bowie. Curiosidad: La imagen está sacada de la película “El hombre que cayó a la Tierra” (mi reseña aquí), y se cuenta que para grabar el LP, el Duque Blanco utilizó ideas recicladas de una supuesta banda sonora que creara para el film y posteriormente rechazara su director, Nicolas Roeg.

El PP de Melide criticó ayer en un comunicado que el ayuntamiento se haya quedado sin el certamen Miss Galicia Terceira Idade, porque “BNG e PSOE deixaron de organizalo”. Esta situación lleva, según los populares, a que “perda un festexo que se celebrou durante 17 anos e a que o acolla outro concello debido á deixadez que cos maiores está tendo o bipartito”. Así, la celebración, que tenía lugar “o primeiro domingo do mes de xullo”, se convertía en un punto de referencia “ao que acudían miles de persoas de toda Galicia para desfrutar dunha festa única”. Desde el PP piden al gobierno que “recapacite” .
FONTE: El Correo Gallego
Melide acollerá, entre mañá e o día 27 deste mes, o seu I Festival das artes e das letras, cunha programación que abrangue dende exposicións fotográficas e obradoiros de artes plásticas a concertos de jazz, música de autor, flamenco, ou danza contemporánea. O músico galego Marcos Teira abrirá o festival mañá ás 22.30 no Cantón de San Roque.
A actuación da bailarina galega Ángela Blanco, que estreará en Melide a súa peza Descarriadas o 21 de xullo no Cantón de San Roque, a da canadense Luthea Salom, ou o concerto de jazz da Acuña Jazz Banda o día 19 figuran entre as principais propostas deste festival, que tamén acollerá proxeccións ao aire libre da obra do fotógrafo Agustín Góngora ou de Jordi Oliver.
O evento inclúe tamén obra- doiros de artes plásticas, pintura e iniciación á danza para os máis novos, e talleres tamén para adultos de ilustración e fotografía.
A alcaldesa da vila, Socorro Cea, asegurou que o festival nace “con vocación de medrar e de manterse ao longo dos anos en Melide”.
FONTE: El Correo Gallego
A segunda tempada de Muchachada Nui despediuse ao grande, especialmente Enjuto, que cantou un tema orixinal que algún que outro friki de seguro que aprende de memoria:
Ver letra ▼
¡Dios mío, un spam!
¡Spam! ¡Spam! ¡Spam!
¡Spam! ¡Spam! ¡Spam!
Y dos votos negativos en un vídeo que colgué ayer mismo
- no te creas que no son cabrones -
Menéame, menéame, menéame, menéame
Menéame, menéame, menéame, menéame
Hoy estoy feliz, tengo ganas de vivir
y algún día saldré de aquí
Iré a la Campus Party
y allí todo será mejor
lleno de frikis como yo
gente que me entiendo, que sepa lo que yo siento
- vamos, lo que es un geek -
y quizás encuentre el amor…
¡Ya me han sobrepujao en el ebay!
Desde luego… qué gente
E para os que dubiden da continuidade do programa só hai que dicir que a primeira tempada en DVD xa está descatalogada en espera a que chegue unha edición básica (que se agarda para mediados do verán). Ou sexa, que aínda que Muchachada non teña audiencias millonarias, si ten un público fiel.
Los vecinos de Melide disponen desde ayer de cuatro contenedores específicos para el depósito de aceites de cocina usados. La concejalía de Medio Ambiente, que dirige el socialista Manuel Prado, los ha instalado en cuatro céntricas calles del casco urbano: en las rúas Progreso y Gaiteiros Garceiras, en la avenida de Lugo, y en la plaza del edificio multiusos.
A través de esta medida, se busca implicar al vecindario en una mejor gestión de los residuos sólidos urbanos a través del reciclaje, que permite, en el caso de los aceites domésticos, volver a utilizarlos para, por ejemplo, la obtención de biodiésel. Una vez se utilizan en frituras o se obtienen de las conservas, los aceites de cocina producen un elevado nivel de contaminación en los cauces fluviales si eliminan a través de los vertederos. Desde el Concello melide se espera una buena acogida de la campaña.
FONTE: La Voz de Galicia



O outro día Patricia de la Torre entrevistou en Correo TV á artista sita en Melide, Rebeca Ponte, e falaron dun festival melidense do que non tiñan escoitado nada, e agora o Concello dá detalles en rolda de prensa.
Parece bastante raro que o acontecemento se reparta por todo o mes de xullo, levando ás fins de semana os actos máis importantes (o que garante unha maior asistencia de público). Pero quizais o que me sorprendeu máis foi que se crease unha páxina web para o evento na que se pode consultar o programa completo do Festival e achegar máis información sobre o Concurso de Artes Plásticas. Supoño que o espazo virtual nace con vocación de permanencia, para futuras edicións, aínda que queda por ver a acollida que a vila dá a estas manifestacións culturais que poderiamos considerar minoritarias.
Melide tendrá este verano una programación de ocio sin precedentes en la localidad. Es la que se ofrecerá en el marco del primer Festival das Artes e das Letras, que se celebrará desde el próximo viernes hasta finales de mes con diferentes citas que acercarán al público jazz, flamenco, danza contemporánea, fotografía y artes plásticas. La alcaldesa melidense, Socorro Cea, y la edila de Cultura, Conchi Castro, presentaron ayer la iniciativa organizada por el Concello bajo la coordinación de Rebeca Ponte, que también participó en el acto.
Las tres expresaron su satisfacción por poder ofrecer un programa de «alta calidade», que arrancará con un concierto de jazz a cargo del cuarteto encabezado por Marcos Teira. El propio músico aplaudió ayer en Melide la organización del Festival porque «axuda moito a artistas que desenvolven a súa traxectoria en eidos pouco accesibles», afirmó Teira, que aprovechará la actuación para presentar su último disco, Alí. La música jazz también copará la oferta lúdica del sábado con un concierto de Luthea Salom, cantautora canadiense producida por David Bowie y telonera de Norah Jones durante su gira americana del año pasado. Una semana después, el día 18, Acuña Jazz Band, una de las mejores agrupaciones de jazz del panorama nacional, clausurará los conciertos dedicados a esa disciplina.
La apuesta por el flamenco concentra las actividades programadas para el domingo, día 13, con la actuación musical del grupo Agarimos del Sur y la exposición fotográfica El flamenco está en el aire, de la autoría de Xavier Berdala, que comentará para el público el contenido de una muestra con imágenes de los principales maestros del cante y del baile flamenco como Sara Baras o Farruquito. La fotografía también se abordará en sendas proyecciones de Agustín Góngora (día 20) y de Jordi Oliver (día 24), y en un taller de iniciación al trabajo fotográfico (día 23) para mayores de 12 años.
La cita para los amantes de la danza será el lunes 21 con la actuación de Ángela Blanco, que ha sido presentada como una de las jóvenes promesas de la danza gallega. La bailarina también será la encargada de impartir ese mismo día un taller de iniciación a la danza contemporánea para escolares de entre 7 y 13 años.
FONTE: La Voz de Galicia
Melide contará, por primera vez, con una iniciativa cultural pionera. Se trata del I Festival das artes e das letras, que se desarrollará entre los días 4 y 27 de este mismo mes. La presentación de esta ineludible cita se desarrolló ayer en el salón de plenos melidense y en ella participaron la alcaldesa, Socorro Cea; la concejala de Cultura, Conchi Castro; la comisaria de este festival, Rebeca Ponte, y el artista Marcos Teira.
Según explicó la regidora local, “temos un mes con moitas actividade, pero con algo que non fose habitual, coma o jazz, por exemplo”. Asimismo, destacó que la intención de este festival es “ofrecer aos melidenses e á comarca unha programación diferente e nova”, como el concierto de jazz que tendrá lugar el día 4.
El encargado de inaugurar este festival será Marcos Teira Cuarteto, con una actuación que tendrá lugar a las 22.30 en el Cantón de San Roque.
Castro, por su parte, se mostró muy satisfecha “por ter unha programación de calidade, que combina as artes plásticas, a música e a danza coa I Feira do Libro do Camiño de Santiago, e aberta”. Desde el gobierno local esperan que “teña unha continuidade”.
Rebeca Ponte alabó que el Concello de Melide apostase por una iniciativa como ésta, ya que es “un exemplo a seguir por outros concellos, porque se están dando oportunidades a outras disciplinas artísticas”. Definió este festival como algo “moi importante” para un concello del interior.
EL CONCURSO
Certamen de pintura
Ponte destacó la buena acogida del I Concurso de Artes Plásticas. Para ella, esto supone que “os artistas que se presentaron apoian esta iniciativa”, si bien existen opiniones contrarias a ésta .
Acaba de chegar ás miñas mans o programa do primeiro Festival das Artes e das Letras de Melide, e sigo sen saír do meu abraio. Para empezar, sigo sen poder crer que Luthea Salom, afillada artística de persoeiros como David Bowie ou Lou Reed, vaia estar este mesmo sábado, 5 de xullo, no Cantón de San Roque coa súa guitarra acústica e a súa deliciosa e suxestiva voz. Para que non a coñeza, Salom é unha cantante medio canadense medio barcelonesa que, nestes intres, está a desenvolver o seu traballo na cidade de Nova Iorque. Se cadra, desta mestizaxe vén a singularidade do seu son, cun estilo e calidade moi semellantes aos dunha Alanis Morissette, coa que ten colaborado, mais gañando as súas cancións en frescura grazas a unha instrumentación de menos peso eléctrico cá da súa paisana de Otawa; se cadra, aí é onde deberiamos achar o sopro mediterráneo que a distingue.
En canto ás letras, das que se poden descargar as traducións ao castelán na súa web, son intelixentes, plenas de independencia e vitalismo; nelas puiden advertir o afrontamento consciente desa loita que moitos libramos entre as arelas de sermos felices nun mundo tan contraditorio e inxusto coma este no que nos tocou vivir. Vaia como pedra de toque un anaco do texto dun dos temas máis potentes e logrados que, de seguro, tocará en Melide, Accidents: “Cantas feridas que lamber. / Cantos fracasos por comer. / Cantos accidentes, certamente! / Cantas mentiras, mentiras... / cando se está vivo. / Vivo para ver que primeiro haste enfrontar contigo mesmo / antes de saír aí fóra para salvar o mundo. / Vivo para aceptar as túas contradicións, / vivo para ver que isto é a vida. / Pero cantas guerras, / cantos correctos convertidos en incorrectos, / cantas mudanzas, / cantas razóns para estar morto. / Pero eu estou viva, / viva para ver que este mundo interior é todo o que temos, / e que nin o amor nin a relixión poden facer que fagamos as paces con el. / Viva para saber que nós somos o único camiño por percorrer”.
Luthea Salom recala en Melide grazas a que a pillamos no medio dunha xira pola Península da man da cadea FNAC para promover o seu novo álbum Sunbeam surrounder by winter. Así, Melide incluirase nunha tour xunto a cidades como Lisboa, Porto, Sevilla, Barcelona, Bilbao, Donostia ou Valencia. Tralo concerto na nosa vila, o único en Galiza, Luthea volvera cruzar o Atlántico para continuar por Estados Unidos, en cidades como Princenton (New Jersey), Burke (Virginia), ou en varias salas de Nova Iorque.
Sen desmerecer, haberá que citar tamén, no plano musical e jazzistico, a actuación o venres, 4 de xullo, do Marcos Teira Cuarteto; o sábado, 19 de xullo, a Acuña Jazz Band; e, unha semana despois, o 26 de xullo, o trío Sumrrá. A maiores destes egrexios expoñentes do jazz galaico, tamén mencionar, fóra desta programación, a visita dos Lamatumbá o 11 de xullo. Polo demais, o Festival das Artes e das Letras de Melide traerá canda si a realización da primeira Feira do Libro do Camiño de Santiago, a finais de mes. Certamente, desbordante, e iso que non falei das exposicións fotográficas e pictóricas, mostras de danza, etcétera.
Hoxe fun a Lugo dar unha volta e pasei por Manel para mirar uns pantalons curtos. Cheguei alí e díxome Carlos "Como me mola ese poster". Lembreime dos dous anos que pasei en Lugo, cada vez que me acercaba pola cafetería Basket quedábame embobado mirando para ese fulano negro que viste unha camiseta dos Bulls e sotén o balón nunha man.
A xente que queira facerse cun modem USB para acceder á banda larga móbil durante o verán sen atarse a ningunha operadora de telecomunicacións pode optar por facerse cun Huawei E220, tamén coñecido informalmente coma xabroneira, totalmente libre (ou sexa, que se pode utilizar con varias operadoras sen ter que crackealo).
O prezo de venda do dispositivo é de 99 euros e inclúe un saldo de 20 euros (ou 30 euros se en vez dun número telefónico novo optamos pola portabilidade). Non é unha ganga, pero resulta moito máis cómodo e fiable que adquirir un modem por eBay, coa garantía de que, se Simyo non vai ben sempre o poderás empregar para Yoigo, Movistar, Vodafone, Orange ou a operadora que un queira, podendo descargar a velocidades de ata 3,6 Mbps (aínda que a cobertura máis espallada está limitada a 384 Kbps, o que é máis que suficiente para navegar pola web).
Iso si, non podo deixar de comentar que nos últimos meses me conecto con esta tecnoloxía á Rede durante as fins de semana, e as 3 últimas semanas a experiencia non foi boa, xa que en moitos momentos me foi imposible establecer comunicación coa rede de Simyo (de Orange, para ser máis exactos), polo que sospeito que o uso destas conexións se está a disparar coa chegada do verán.
Cando funciona ben é unha solución que incluso vale para conecterse á Rede no rural (onde en moitos casos non chega o ADSL), pero cando vai mal resulta frustrante. Espero que melloren estas comunicacións porque con dispositivos coma o iPhone os problemas de conexión deixarían aos móbiles 3G totalmente coxos (adeus ao GPS e a moitas outras prestacións que se apoian na Internet).
Los aficionados a la canción contarán este año, en el marco de la fiestas en honor a San Roque que se celebrarán desde mediados del próximo mes en Melide, con una oportunidad para darse a conocer al público. El edil de Promoción Económica, Turismo e Festas del Concello, Antonio Díaz, anunció ayer que la programación incluirá el I Festival da Canción Terra de Melide, previsto para la noche del 21 de agosto en la Praza do Convento de la localidad.
En palabras de Díaz, «o Festival será un escaparate para a xente nova que gusta da canción, por iso queremos que sexa unha actividade aberta ao público para que participen todas as persoas que o desexen». La iniciativa está dirigida, especialmente, a gente joven, aunque no se pondrá límite de edad para participar. Los interesados disponen desde hoy y hasta el próximo día 15 para formalizar la inscripción en el departamento de Cultura del Ayuntamiento melidense, que, una vez cerrada la relación de participantes, se encargará de preparar a los intérpretes para su actuación.
El edil encargado de la organización de las fiestas de agosto puntualizó que «se trata dun festival, non dun concurso, pois queremos que sexa unha porta aberta para todas as persoas que queiran pasar un momento agradable, sen establecer competicións nin rivalidades». El primer Festival da Canción Terra de Melide es la primera actividad que se ha avanzado del programa de las fiestas de San Roque, de las que sí se ha concretado que se celebrarán entre los días 15 y 22 de agosto. El Concello ultima los preparativos del programa de las fiestas para concluirlo en las próximas dos semanas. Las verbenas nocturnas estarán amenizadas por las orquestas más cotizadas de Galicia.
FONTE: La Voz de Galicia
Nestes días de paixón futboleira desbordante quero facer deste blog un confesionario no que compartir convosco dúas faltas que, sen chegar a atormentarme, aí están aguilloando o meu sentido autocrítico para solaz do superego e cilicio de calquera satisfacción que houber ao respecto.
A primeira ten que ver coa miña condición de nacionalista galego convencido e de seareiro da selección española de fútbol. Tal contradicción ten a súa orixe nun trauma adolescente acontecido o 21 de decembro de 1983. Daquela aínda vivía en Barcelona, e para min Galiza pouco máis era que o concello de Palas de Rei e a parroquia de Vilareda, onde residía a familia dos meus pais e onde pasaba as vacacións do verán. Ese día, a selección española de fútbol acadaba o imposíbel. Obrigada a gañar por once goles de diferencia a Malta para poder clasificarse para a Eurocopa do ano seguinte, endosáballe un milagreiro 12 a 1 que aínda teño gravado na memoria, como gravado teño aquel campionato no que a equipa de Santillana, Gordillo, Arconada, Rincón, Señor e compañía deu chegado a unha final que perdeu inxustamente contra Francia. E dende aquela, oes, non podo evitalo. Só me pasa coa selección española de fútbol. Procuro non perderme ningún partido dela, sexan de Eurocopa ou de Mundial, vívoos cunha fe apaixonada e levántanme dun chimpo do sofá cada vez que o balón morde as mallas da portaría contraria. Imaxinade, xa que logo, como vivín estes días. Iso si, a única bandeira á que lle teño un aquel polo que significa para min é esa que encol da banda azul loce unha serea sostendo o escudo no que se pode ler “Denantes mortos que escravos”. A imaxe que vedes é unha variación cariñosa a partir do deseño de Castelao e feita ex profeso para animar á selección galega de fútbol na que a fouce e a estrela deviñeron en esférico e os escravos en goleados. I have a dream, meus, e é poder ver algún día á nosa selección xogar con esoutra rojigualda que hoxe fachendea dende a cima dun dos poucos cumios coroados no seu historial. E, de ser posíbel, sen monarcas no palco de autoridades...
O segundo pecado futboleiro ten a Breixo como protagonista e nace da miña desidia á hora de sacralizar calquera obxecto por moita estima que lle teña. Son practicante de meditación Zen dende hai uns quince anos. O zazen, que é como se coñece esta disciplina, consiste en algo tan inxel e imposíbel como sentarse e non pensar en nada, contemplando o teu corpo, a túa respiración e os pensamentos que liscan desa calma tan difícil de acadar. Para sentarte a meditar, só necesitas un zafu, que é un coxín especialmente deseñado para esta fin, e un zafutón, que é a base sobre a que asentas. Evidentemente, un zafu non é calquera cousa. Os mestres zen din que “o zafu é un obxecto altamente prezado e respectado no Zen. Non é un coxín vulgar, senón o asento de Buda”. Esa é a razón pola que se nos insiste en tratar ao noso zafu case con veneración. Mais iso, no meu caso, é imposíbel. Adoito meditar a primeira hora da mañá. Despois, coa mente limpa como unha patena, escribo ou leo. Unhas
horas despois, Breixo acorda e comeza a miña xornada de amo de casa. O primeiro que fai Breixo ao ver o zafu é levar o índice á boca e soprar, que é a súa maneira de dicir “balón inchábel”. Acto seguido, líase a patadas co zafu e a berrar “¡Gol! ¡Gol!” coma un poseso. Entón eu comezo coa miña pantomima dun falso e histriónico alporizamento no que lle fago ver que o que está cosendo a couces non é un balón, senón un zafu, e quítollo dos pés. E así todos os días. Poderedes dicir que o único que teño que facer é non terlle o ditoso asento de Buda á vista cando o ergo. Mais, dese xeito, perderíame esa escena que tanto me fai rir e gozar. A pesares do que vos contei sobre o zafu, o Zen é unha disciplina moi pouca dada a sacralizar nada, e entre o seu anecdotario atopamos a simbólica historia dun monxe que un día, aterecido de frío na súa cela, botou ao braseiro unha estatua de Buda de madeira para facer un bo lume e entrar en calor. Cada patada de Breixo no meu zafu actualiza esa historia que nos di que, ao fin e ao cabo, o que importa é a práctica e o traballo persoal por riba de calquera símbolo ou tradición.
Xa que de fútbol e pecados vai a cousa, non podo rematar sen revivir para a posteridade a celebérrima cita do inefable José María Caneda para quitarlle ferro a estas confesións que non vos falaron doutra cousa que de "pataca minuta".