Normal 0 21 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Tabla normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}
Excesivo, xenial, rotundo, insobornábel, único. Son adxectivos que me veñen á mente despois do inesperado concerto que o bretón Yann Tiersen descargou na cidade da Coruña (Expocoruña, 3 de xuño de 2009). Recoñezo que non agardaba un concerto así. E dáme tamén que o meirande dos miles de persoas congregadas no recinto feiral coruñés, tampouco.
De feito, creo que case todos agardabamos algo máis melódico, máis Amelie, para que enganarnos. Pero non. Yann Tiersen non cedeu. Non subiu ás táboas para satisfacer ao público, senón
para tocar. Só para tocar. Lacónico, case que antipático, dedicouse a debullar tema tras tema sen facer moito caso do auditorio que tiña diante súa. Dende o comezo ata o final, Tiersen quixo que dominase o formato roqueiro fronte ao rexistro entre o folk e as novas músicas ao que nos tiña afeito. Certo que nas cancións seguía a notarse a pegada habitual, ese órgano infantiloide de fondo, a presenza recorrente do violín, o minimalismo como denominador común. Mais as cancións, unha si e outra tamén, desmandábanse sempre, botábanse ao monte para acadar rexistros sonoros situados na fronteira que separa á música do ruído. Para que vos fagades unha idea, da panda de rapazas que tiña diante miña, dúas liscaron ao comezo polo exceso de decibelios, e as que quedaron termaron con estoicismo todo o recital, a pesares de verse obrigadas a tapar os oídos coas mans en varias ocasións. A apatía xeneralizada diante das brutais descargas sónicas que ceibou Yann Tiersen dan fe de que case todo o mundo estaba descolocado.
Tan só condescendeu, no ecuador da hora e media escasa que tocou, co celebérrimo solo de violín que é Sur le fil. Ao final, nos bises, chiscounos o ollo con La valse d’Amelie, pero, fiel á folla de rota trazada, nada que ver coa versión agardada. Se a fermosísima melodía de La valse d’Amelie fose un rostro de plastilina, Tiersen comezou deformándoo nos teclados coma un roqueiro progresivo sádico, para tripalo in crescendo cara a un final que non dubidaría en cualificar de trash metal de non ser porque había un violín entre os cinco instrumentos que estaban a ser tocados.
A pesares de que non asistín ao concerto que imaxinaba, a pesares de que Yann non invocou a miña vea melancólica con ningún tema de Good Bye Lenin, a pesares de violar incestuosamente e de malas maneiras a Amelie Poulain, gustoume. E gustoume porque vin a un músico singularísimo, con moita personalidade, un grande amor polo seu arte e ningunhas ganas de que o público lle dixese por onde debía ir. Sóubome o recital a desquite, a rachar coas etiquetas que lle tiñan posto. Os que buscaban melodías bonitas atopáronse cunha escorrentada de menhires, coa embestida dun rinoceronte decibélico, cun enfant terrible que se me antollou un Arthur Rimbaud cunha guitarra eléctrica ao lombo. Iso, máis cá música, foi o que me gustou del. Unha actitude máis que loábel nestes tempos nos que moitos músicos darían un brazo por ter a fama de Tiersen, darían un brazo para que lles desen a oportunidade de repetirse e autoparodiarse a cambio de lucrativos beneficios. O concerto de onte na cidade herculina demostrounos que Yann non pasou polo aro.
Déixovos con ese nexo entre o Yann Tiersen de antes e o de onte na Coruña. Sur le fil. Furia e minimalismo. Manimal.



El pleno de los presupuestos de Melide para este ejercicio se convirtió en un ring dialéctico en el que oposición y gobierno se tiraron los trastos a la cabeza en materia económica y en el que cada grupo trató de justificar sus acciones de gobierno (las de antes y las de ahora) haciendo comparativas que se repitieron hasta la saciedad durante las dos horas que duró el debate. El bipartito aludió a que la herencia del PP recibida en 2007, con 1,7 millones de deuda y más de 500 facturas impagadas, habían sumado al Concello en una situación de claro desequilibrio.
El pleno municipal de Melide aprobó ayer un presupuesto municipal para este año de 5,8 millones de euros con los votos a favor del bipartito gobernante (BNG-PSOE) y el anunciado voto en contra de la oposición del PP, que lidera Ánxeles Vázquez.
La Casa Museo Casares Quiroga acoge desde ayer la exposición Expropiación, A Grela 50 años después . Se trata de un proyecto expositivo y audiovisual en homenaje a los habitantes del pueblo de la Grela, cuyas casas fueron expropiadas para construir el primer polígono industrial de la provincia.
También se ven reflejadas en la exposición las costumbres que tenían los habitantes del pueblo de la Grela. Entre todas ellas, Rebeca Ponte destaca la del ramo de Santa Lucía: «Se trataba de un ramo de flores de tela que se sorteaba en invierno entre las familias del pueblo. El que más ofrecía guardaba el ramo hasta el día de la fiesta y la niña o el niño de la casa lo portaba vestido de comunión en la procesión de Santa Lucía, en el mes de agosto», explica. Para ese día, el menú en la mayor parte de las casas era el cabrito asado y la empanada y, después, se bailaba en el Curral do Pan, el lugar donde se colocaba el palco y que el resto del año servía como zona de juegos para los niños.
La Casa Museo Casares Quiroga acoge desde ayer la exposición Expropiación, A Grela 50 años después . Se trata de un proyecto expositivo y audiovisual en homenaje a los habitantes del pueblo de la Grela, cuyas casas fueron expropiadas para construir el primer polígono industrial de la provincia.







Se borro da miña memoria esa imaxe esperpéntica, entón véñenme á mente recordos ben intensos. En primeiro lugar, aquela Noitevella de 1983 na que emitiron en televisión o vídeo de Thriller, con personaxes tan caros ás nosas afinidades sentimentais como os lobishome ou os zombies. Nós, que, ao comezo dos oitenta, tiñamos no cumio das nosas filmografías predilectas películas que estaban irromper con ben forza nos cines de barrio como
E é que Michael Jackson sempre tivo a intelixencia camaleónica de facer unha música que, aparte da súa indubidable calidade, tocaba tal cantidade de estilos e rexistros que era difícil non atopar un tema que non che gustase. A min pasoume co seu álbum Bad. Aparte da canción que daba título ao traballo, namoroume o Dirty Diana, cun rexistro de puro hard rock (con Steve Stevens nas seis cordas, naqueles tempos guitarrista de Billy Idol), unha estética neo-punk moi en boga a mediados dos oitenta grazas a Sigue Sigue Sputnik, e a voz de soul desgarrado de Michael. A miña memoria prefire ficar con recordos coma este que con calquera das pobres imaxes que virían despois a engrosar a lenda deste cabaleiro de triste figura.
Es uno de los sectores de actividad más dinámicos de Melide, consolidado como tal por trayectorias vinculadas al relevo generacional. Esa realidad ha sido reconocida por la Federación de Comercio de A Coruña en los premios otorgados con motivo de la celebración del Día del Comercio. Seis tradicionales establecimientos de la localidad melidenses han sido distinguidos por la entidad, que premió las trayectorias centenarias de Casa Juanito, Calzados Broz y Ultramarinos Aceiteiro -con 100, 107 y 111 años de antigüedad, respectivamente- y la experiencia de otros dos negocios familiares: Panadería Tahona, con 83 años de historia, y Muebles Ares y Centro Comercial Ares, con una trayectoria comercial de 59 años.

